Του ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΛΙΟΥ*
Η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη ήταν χωρίς αμφιβολία ένα πολύ σημαντικό πολιτικό γεγονός στη ζωή του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ και «εν γένει» της ριζοσπαστικής Αριστεράς και έστειλε ένα ελπιδοφόρο μήνυμα στην ελληνική κοινωνία που στενάζει κάτω από τις πολιτικές του Μνημονίου. Παρά τις αντικειμενικές και υποκειμενικές δυσκολίες, η Συνδιάσκεψη επιβεβαίωσε ότι ο ΣΥΡΙΖΑβρίσκεται στην πρώτη γραμμή της μάχης για την υπεράσπιση θεμελιωδών δικαιωμάτων των εργαζόμενων και αποτελεί δύναμη ελπίδας για την ελληνικό λαό.
Ειδικότερα το πρώτο σημαντικό μήνυμα της Συνδιάσκεψης ήταν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε αποφασιστικό βήμα στην πορεία ενοποίησης των πολλών «συλλογικοτήτων» που συμμετείχαν στις γραμμές του, στη βάση ενός ενιαίου πολιτικού και οργανωτικού πλαισίου (πολιτική διακήρυξη και οργανωτικές αρχές) τα οποία θα οριστικοποιηθούν στην πορεία προς το Συνέδριο, σε κοινό πρόγραμμα και καταστατικές αρχές λειτουργίας.Το βήμα ενοποίησης δεν ήταν εύκολο ούτε προέκυψε ξαφνικά, αλλά ήταν προϊόν δεκαετούς διαδικασίας πολιτικής και κινηματικής «ώσμωσης», αναδείχνοντας ότι η «πληθυντική αριστερά» μπορεί και πρέπει να συνυπάρξει στη βάση «κοινών στόχων» και «κοινής δράσης», ανοίγοντας ελπιδοφόρους δρόμους στην ελληνική κοινωνία.
Το τρίτο χαρακτηριστικό της Συνδιάσκεψης, ήταν η ομόφωνη σχεδόν αποδοχή της «πολιτικής Διακήρυξης» ως κοινό πολιτικό «κείμενο βάσης», ενώ οι εναλλακτικές διατυπώσεις (τροπολογίες) και τα διάφορα κείμενα συμβολής αποτελούν υλικά προβληματισμού στην πορεία προς το Συνέδριο. Ειδικότερα η τροπολογία για το χρέος και το ευρώ, παρ’ ότι οριακά δεν υιοθετήθηκε, αποτελεί ανοικτό ζήτημα δεδομένου πολλά θα εξαρτηθούν από τις εσωτερικές και ευρωπαϊκές εξελίξεις. Ωστόσο το σημαντικότερο ήταν η χάραξη των «κόκκινων γραμμών». Ότι δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να θυσιάσει το πρόγραμμα του (ακύρωση Μνημονίου, άρνηση πληρωμής χρέους με στόχο τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους, εθνικοποίηση-κοινωνικοποίηση τραπεζών, προστασία λαϊκού εισοδήματος,ανάπτυξη-απασχόληση-αναδιανομή, κά), χάριν του ευρώ και της ευρωζώνης. Οι λογικές της «πάση θυσίας» παραμονής στην ευρωζώνη, που προβάλλονται από τα κυρίαρχα media και τις αστικές δυνάμεις και τα ως ένα βαθμό διεισδύουν στις γραμμές μας, βρίσκονται σε αντίθεση με τη βασική μας θέση«καμιά θυσία για το ευρώ». Η σταθερή μας θέση, απαλλαγής του ελληνικού λαού από τις πολιτικές των Μνημονίων, δεν είναι μόνο στοιχείο πολιτικής συνέπειας, αλλά ταυτόχρονα και δέσμευση ανάλογης προετοιμασίας, ώστε να προχωρήσουμε αποφασιστικά, νηφάλια και αγωνιστικά σε ανατροπές, που αναπόφευκτα θα σηματοδοτήσουν και εξελίξεις στις χώρες της ευρωζώνης και της ΕΕ, για μια προοδευτική διέξοδο από την κρίση και το άνοιγμα του δρόμου της σοσιαλιστικής προοπτικής στην Ελλάδα και τις άλλες χώρες και λαούς της Ευρώπης.
Το τέταρτο στοιχείο που αναδείχτηκε στη Συνδιάσκεψη, ήταν ότι ο δρόμος των μεγάλων κοινωνικών ανατροπών δεν θα είναι ούτε εύκολος, ούτε ευθύγραμμος. Οι κίνδυνοι αναδίπλωσης είναι υπαρκτοί και ξεκινούν κατ’ αρχήν από τις αντικειμενικές δυσκολίες, αλλά και τις πιέσεις των κυρίαρχων αστικών δυνάμεων σε εθνικό και υπερεθνικό επίπεδο. Ταυτόχρονα όπως πολλοί ομιλητές τόνισαν, οι κίνδυνοι αναδίπλωσης θα ενταθούν από τυχόν ταλαντεύσεις και ελλείμματα αποφασιστικότητας στην προώθηση των καίριων προτάσεων του εναλλακτικού προγράμματος ή του «στρογγυλέματος» των ριζοσπαστικών αιχμών, στο όνομα αποδοχής μιας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ από τις δυνάμεις του κατεστημένου. Σε κάθε περίπτωση μόνο η «συλλογικότητα» στην ανάλυση της κατάστασης, στη λήψη και εφαρμογή των αποφάσεων, ο έγκαιρος σχεδιασμός, η αποτελεσματική δράση και ο κομματικός αυτοέλεγχος, μπορούν να μειώσουν μέχρι και να εξαλείψουν, κάθε πιθανό κίνδυνο διολίσθησης σε πρακτικές πολιτικής διαχείρισης ….αλλά «ΠΑΣΟΚ».!
Τέλος ένα ακόμα (πέμπτο) σημαντικό ζήτημα που αναδείχτηκε στη Συνδιάσκεψη ήταν ο αναντικατάστατος ρόλος των κοινωνικών κινημάτων και ιδιαίτερα του εργατικού κινήματος, στην προώθηση των ριζοσπαστικών αλλαγών. Ένας τομέας που ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να κάνει ακόμα πολλά για να αποκτήσει κοινωνική γείωση η εναλλακτική του πρόταση, τόσο σε οργανωτικό όσο και σε επίπεδο αιτημάτων. Η απεξάρτηση των κοινωνικών κινημάτων από την επιρροή των αστικών δυνάμεων και η προώθηση της κοινής δράσης σε ενιαία κοίτη ριζοσπαστικών αλλαγών, μπορούν ταυτόχρονα να συμβάλλουν αντικειμενικά στην προώθηση της κοινής δράσης των ευρύτερων δυνάμεων της Αριστεράς, ενισχύοντας έτσι τη «δύναμη πυρός» για την πραγματοποίηση των μεγάλων ανατροπών που χρειάζεται η ελληνική κοινωνία, ώστε να ανοίξει ο δρόμος προς ένα ελπιδοφόρο μέλλον ιδιαίτερα για τη νέα γενιά.
Στους επόμενους μήνες η πορεία προς το Συνέδριο ενοποίησης των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ θα είναι πορεία ανάπτυξης του κινήματος «αντίστασης-αλληλεγγύης-ανατροπής» και ταυτόχρονα πορεία μεγαλύτερης γείωσης του στην κοινωνία, ώστε να μπουν σε «κίνηση» εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι και εκατομμύρια πολίτες να γίνουν «ενεργοί» πολίτες, για να ξεκολλήσει από τη λάσπη όπως λέει και ποιητής «της ιστορίας η ρόδα».
*Ο Γιάννης Τόλιος είναι μέλος της ΠΣΕ του ΣΥΡΙΖΑ.
Τετάρτη 5 Δεκεμβρίου 2012.
