ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ




Η εξέγερση του 1973 ενάντια στην αμερικανοκίνητη Χούντα είναι ένα ζωντανό παράδειγμα ανιδιοτέλειας και αγωνιστικής συλλογικής δράσης, πηγή έμπνευσης για μια ολόκληρη ζωή.  Ζει στους αγώνες του σήμερα για δημοκρατία, ειρήνη, ισότητα και κοινωνική απελευθέρωση. Συνεχίζει να δείχνει το δρόμο για το πως ο λαός μπορεί να πιστέψει στις δυνάμεις του, να αμφισβητήσει τη λογική των μονόδρομων και να  οργανώσει τις αντιστάσεις ενάντια στην καταπίεση και τον αυταρχισμό.


39 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, η συγκυβέρνηση του μνημονίου πραγματοποιεί μια ολομέτωπη επίθεση στα δικαιώματα των εργαζομένων και της νεολαίας. Η δημοκρατία συρρικνώνεται, ο αυταρχισμός και η καταστολή αποτελούν την απάντηση στις λαϊκές κινητοποιήσεις. Η χώρα μετατρέπεται σε μια οιονεί αποικία χρέους, όπου η λαϊκή κυριαρχία δίνει τη θέση της στις προσταγές της τρόικας. Με ψέματα και εκβιασμούς προσπαθούν να αποσπάσουν τη συναίνεση του λαού, να τον τρομοκρατήσουν για να παραιτηθεί από τους αγώνες για ελευθερία και δημοκρατία. Νεοναζιστικά μορφώματα όπως η Χρυσή Αυγή εκμεταλλεύονται την οικονομική κρίση για να ξεδιπλώσουν το μίσος τους απέναντι στους αδύνατους και απέναντι στην ίδια τη δημοκρατία. Προσπαθούν να αθωώσουν τη στρατιωτική δικτατορία, να σπιλώσουν τη μνήμη των αγωνιστών του Πολυτεχνείου, να ξαναγράψουν την ιστορία σβήνοντας τους αγώνες του λαού μας για ανεξαρτησία, κοινωνική δικαιοσύνη και ελευθερία.

Θα μας βρουν απέναντί τους. Η μόνη διέξοδος για τους εργαζομένους και τη νεολαία είναι αυτός της οργανωμένης και συλλογικής δράσης, της ρήξης και της συλλογικής αντίστασης απέναντι στην πολιτική της εξαθλίωσης. Τώρα ήρθε η ώρα να πάρουμε πραγματικά τις ζωές μας στα χέρια μας. Να διώξουμε την κυβέρνηση του μνημονίου. Να αντιπαρατεθούμε στον κοινωνικό κανιβαλισμό των φασιστών.  Να αγωνιστούμε για μια κυβέρνηση των εργαζομένων και της νεολαίας, που θα υπηρετεί την κοινωνία και τις ανάγκες της.

Χούντα και ΗΠΑ





Η συμβολή των ΗΠΑ στο πραξικόπημα του 1967 και την εδραίωση της δικτατορίας ομολογήθηκε με τον πιο επίσημο τρόπο το 1999, όταν ο τότε αμερικανός πρόεδρος Μ. Κλίντον επισκέφτηκε την Ελλάδα, και ζήτησε «συγγνώμη» για το ρόλο του αμερικανικού παράγοντα.

Όμως ο ρόλος αυτός δεν διήρκεσε μια στιγμή. Μετά τον ελληνικό εμφύλιο, η αμερικανική πρεσβεία, το Παλάτι και ο στρατός, από κοινού με τις παρακρατικές ακροδεξιές οργανώσεις, ήταν οι τρεις εξωκοινοβουλευτικοί μηχανισμοί που συνδιαμόρφωσαν μια «καχεκτική» δημοκρατία, με το κοινοβούλιο σε δευτερεύοντα ρόλο, δρώντας «συμπληρωματικά» σε ένα κράτος με επίσημη ιδεολογία τον αντικομμουνισμό. Στο έδαφος αυτό, και με την υποστήριξη των αρχουσών τάξεων στην Ελλάδα, οι ακροδεξιοί στρατιωτικοί, που είχαν σαφή «φιλοατλαντικό» προσανατολισμό, κατάφεραν να επιβληθούν με τα όπλα το 1967.

Σε εποχές Ψυχρού Πολέμου, η εμπλοκή των ΗΠΑ στη Μεσόγειο και η στήριξη της ακροδεξιάς δεν περιορίστηκε στην Ελλάδα. Επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ και της CIA, όπως η Επιχείρηση «Ξίφος» (Gladio) στην Ιταλία, στο πλαίσιο της οποίας οι ένοπλες νεοφασιστικές οργανώσεις χρησιμοποιήθηκαν εναντίον της Αριστεράς, είναι ενδεικτικές. Αυτό που δηλώνουν οι επιχειρήσεις αυτές δεν είναι γενικώς οι «μηχανορραφίες» των ΗΠΑ, αλλά η σημασία που ανέκαθεν είχε η «διεθνής συνεργασία» για την προληπτική καταστολή των λαϊκών κινημάτων και την αντιμετώπιση της Αριστεράς.

Μετά την επιβολή της Χούντας, και δεδομένης της υποστήριξης που της παρείχαν τμήματα των αρχουσών τάξεων, οι ΗΠΑ άσκησαν μια «ρεαλπολιτίκ», ζητώντας απλά την αποκατάσταση κάποιων δημοκρατικών ελευθεριών. Μολονότι θα προτιμούσαν την επικράτηση του βασιλιά, οι αμερικανοί δεν παρενέβησαν ώστε να διασφαλίσουν την επικράτησή τους. Από την άλλη πλευρά, το δικτατορικό καθεστώς είχε συνεργαστεί με τις ΗΠΑ στον Πόλεμο των Έξι Ημερών, επιτρέποντας τη χρήση των αμερικανικών βάσεων στην Ελλάδα, ενώ τελικά και ο Κωνσταντίνος εγκατέλειψε τη χώρα. Το Γενάρη του 1968, λοιπόν, μετά και την επιστολή του προέδρου Τζόνσον προς το καθεστώς της Αθήνας, οι σχέσεις Χούντας-ΗΠΑ είχαν αποκατασταθεί πλήρως.

Χούντα και Κυπριακό

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου μαρτυρούσε το εύρος της απονομιμοποίησης της Χούντας, η δε καταστολή της εξέγερσης το αποκρουστικό πρόσωπο των συνταγματαρχών και τα όρια της «φιλελευθεροποίησης». Όμως δεν ήταν η εξέγερση, αλλά το αποτυχημένο πραξικόπημα του δικτάτορα Ιωαννίδη εναντίον του Μακαρίου, αυτό που οδήγησε στην κατάρρευση της Χούντας.

Με το πραξικόπημα αυτό, και την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο, η Χούντα έχασε τη στήριξη των αρχουσών τάξεων στην Ελλάδα, και βέβαια την υποστήριξη των ΗΠΑ, που δεν ήθελαν να ρισκάρουν τη διάλυση της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ με μια εκτεταμένη πολεμική σύρραξη Ελλάδας-Τουρκίας. Το βασικό στήριγμα της Χούντας, ο στρατός ενέπλεξε τη χώρα σε πολεμική περιπέτεια όντας ανέτοιμος, με αποτέλεσμα ένα μη αναστρέψιμο ρήγμα στο εσωτερικό του.

Το πραξικόπημα του Ιωαννίδη απέβλεπε στη δολοφονία του Μακαρίου, στην ανατροπή της Προεδρίας και στην προσάρτηση της Κύπρου από την Ελλάδα, με την ανάθεση της εξουσίας στον κύπριο υπερεθνικιστή Νικόλαο Σαμψών, μαχητή της ακροδεξιάς ΕΟΚΑ Β’. Το πραξικόπημα προκάλεσε τελικά την τουρκική εισβολή, χιλιάδες νεκρούς, αγνοούμενους και πρόσφυγες.

Σε πολιτικό επίπεδο, η έκβαση του πραξικοπήματος επέσπευσε την πτώση της Χούντας, ενώ σε δεύτερο χρόνο σηματοδοτούσε το τέλος της «Μεγάλης Ιδέας» για την Ένωση Ελλάδας-Κύπρου, που είχε διατυπωθεί ήδη από τη δεκαετία του ’40. Ήδη μετά την Απελευθέρωση, η ασφάλεια, η διαφύλαξη της εδαφικής ακεραιότητας, η κάλυψη του χάσματος που χώριζε το ελληνικό πολιτικό σύστημα από τις φιλελεύθερες δημοκρατίες της συμμάχου Δύσης και η απαιτούμενη οικονομική ανασυγκρότηση αφέθηκαν στο αλυτρωτικό πρόγραμμα της «Ένωσης» με την Κύπρο.

Η μη ανταπόκριση των δυτικών συμμάχων στην αξίωση αυτή (με την εξαίρεση του Σχεδίου Άτσεσον το 1964, που προέβλεπε την Ένωση, με ανταλλάγματα που τελικά απορρίφθηκαν), κυρίως δε η μη παρεμπόδιση της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, τον Ιούλιο του 1974, εξηγούν γιατί μετά την πτώση της Χούντας ο αντιαμερικανισμός έγινε στοιχείο της ιδεολογίας ακόμα και της (παραδοσιακά φιλοαμερικανικής) ελληνικής Δεξιάς.

Κριτική της Μεταπολίτευσης

Στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης, η ελληνική ακροδεξιά συγκροτούνταν ως το Κόμμα της Νοσταλγίας των συνταγματαρχών, που αμφισβητούσε το «μύθο του Πολυτεχνείου» και προπαγάνδιζε τις ένδοξες μέρες της «Επανάστασης». Καθώς όμως οι μνήμες από τις φρικαλεότητες της Χούντας ήταν νωπές, και καθώς ένα τμήμα των υποστηρικτών της δικτατορίας έβρισκε στέγη στη Νέα Δημοκρατία, η αυτόνομη συγκρότηση της ακροδεξιάς ήταν μια εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση και οι προσωποπαγείς σχηματισμοί της είχαν συνήθως μικρή εκλογική δύναμη.

Μερικές δεκαετίες αργότερα, και ιδίως με τη δημιουργία του ΛΑΟΣ, η ενίσχυση της ακροδεξιάς δεν στηριζόταν πια στη νοσταλγία, αλλά μεταξύ άλλων, σε μια ορισμένη κριτική της Μεταπολίτευσης, του «διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος» που αυτή εγκατέστησε, της «ιδεολογικής ηγεμονίας της Αριστεράς» και της «ιδεολογικής της τρομοκρατίας» κ.ο.κ. Το θέμα δεν ήταν πια η «καλή Χούντα», αλλά η «κακή δημοκρατία» από την οποία η Χούντα ήταν καλύτερη.

Στα χρόνια της οικονομικής κρίσης, αυτού του είδους η κριτική της Μεταπολίτευσης έγινε το κοινό έδαφος για ακροδεξιούς και νεοφιλελεύθερους. Οι τελευταίοι χρησιμοποίησαν την κριτική αυτή ως μέρος της δικής τους εξήγησης για το πώς φτάσαμε στην κρίση, ταυτίζοντας τη Μεταπολίτευση με το «λαϊκισμό», την «κομματικοποίηση του κράτους», τη «διαφθορά» και το «πελατειακό σύστημα» - συχνά δε, ζητώντας άμεσα την ανάδειξη ενός ανθρώπου του κράτους (statesman) ή των «επαγγελματιών πολιτικών» από τους Αρίστους της Πολιτικής, τους «τεχνοκράτες».

Κινούμενη ανάμεσα σε ψέματα και μισές αλήθειες, η προπαγάνδα ακροδεξιών και νεοφιλελεύθερων αποκρύπτει τρία βασικά ζητήματα:

α) η Μεταπολίτευση ήταν η απαρχή της ανθεκτικότερης (αστικής) δημοκρατίας στην Ελλάδα, της πιο μακράς περιόδου χωρίς πολέμους και πραξικοπήματα στη σύγχρονη ελληνική ιστορία – τα όρια της οποίας, ωστόσο, προσδιορίζονταν από το γεγονός ότι δεν ήταν το Πολυτεχνείο που έριξε τη Χούντα, αλλά οι εσωτερικές αντιφάσεις του καθεστώτος και η απώλεια των διεθνών στηριγμάτων του που επιτάχυναν την κατάρρευση
β) η Μεταπολίτευση δεν υπήρξε μια ενιαία περίοδος, αλλά μια περίοδος που ξεκίνησε με την ενεργό εμπλοκή των μαζών στην πολιτική, κατέληξε δε με την απόσυρσή τους από το προσκήνιο, αποτέλεσμα της οποίας υπήρξαν η ενίσχυση του δεξιού λαϊκισμού, η αυτονόμηση του πολιτικού συστήματος από τις ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας και η απογείωση της περίφημης «διαφθοράς».
γ) η πολιτεία των Αρίστων της Πολιτικής, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη, μαρτυρά ότι ο σκοπός των υπερασπιστών τους είναι να αντικατασταθούν «οι πολιτικοί» προκειμένου να υλοποιηθούν οι ίδιες πολιτικές χωρίς το φόβο του «πολιτικού κόστους».

Αυτό που χρειάζεται να επισημάνουμε είναι ότι στη Μεταπολίτευση, και χάρη στο ηθικό πλεονέκτημα που εξασφάλισε στην Αριστερά ο ρόλος της στον αντιδικτατορικό αγώνα, σημαντικές απεργίες και φοιτητικά κινήματα βελτίωναν τη ζωή των εργαζόμενων και της νεολαίας, ενώ αντίθετα, η υποχώρηση της Αριστεράς επέτρεψε, από τη μία πλευρά την οριοθέτηση του συνδικαλισμού με βάση τις προτεραιότητες του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος (ιδίως του ΠΑΣΟΚ), από την άλλη την αποδυνάμωση του φοιτητικού κινήματος και τον κατακερματισμό της νεολαίας (ιδίως εξαιτίας της επικράτησης της ΝΔ).

Στη Μεταπολίτευση, χάρη στη συγκρότηση κομμάτων και αυτόνομων κινημάτων, αλλά και χάρη στην πολιτιστική αναγέννηση που σημειώθηκε με την κατάρρευση της Χούντας, δόθηκε σε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους η δυνατότητα να συμμετέχουν στην πολιτική ζωή – ίσως για πρώτη φορά σε τέτοια έκταση μετά τα χρόνια του ΕΑΜ. Για το λόγο αυτό, οι λαϊκοί αγώνες μπορούσαν να αφήνουν το αποτύπωμά τους στις κρατικές πολιτικές. Όταν το κλίμα αυτό αντιστράφηκε, τα κόμματα μετατράπηκαν σε αναχώματα των κινημάτων κα«μεσίτες» της κρατικής πολιτικής προς την κοινωνία, σε προσωποπαγείς αντιδημοκρατικούς μηχανισμούς και εξαρτήματα του κεφαλαίου – φτάνοντας τελικά να μοιάζουν περισσότερο με αυτά της προδικτατορικής περιόδου και λιγότερο σε εκείνα της πρώτης περιόδου της Μεταπολίτευσης.

Σε τελική ανάλυση, η κυρίαρχη κριτική της Μεταπολίτευσης προδίδει ένα μίσος για την Αριστερά και την ίδια τη δημοκρατία. Είναι προκλητικό ότι στην κριτική των «παθογενειών» της Μεταπολίτευσης πρωτοστατούν οι υπαίτιοι και οι ωφελημένοι αυτών των παθογενειών, με τόση μάλιστα ένταση, που η καταγγελία της Μεταπολίτευσης ελάχιστα κρύβει την επιθυμία να τελειώνουμε και με τις τελευταίες συνταγματικές δημοκρατικές εγγυήσεις που άφησαν στη θέση τους τα μνημόνια. Οι προτάσεις για απευθείας εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας από το λαό (πολιτειακή αλλαγή), οι προσπάθειες να αρθεί το αυτοδιοίκητο της Βουλής και οι βουλευτές να υπάγονται στην εκάστοτε κυβέρνηση στο όνομα των «εθνικών συμφερόντων» και γενικά η ακύρωση και του τελευταίου ίχνους αντιπροσωπευτικότητας των θεσμών, μαρτυρούν ότι η κριτική της Μεταπολίτευσης είναι το άλλο όνομα για την ίδια την κατάργηση της δημοκρατίας, 39 χρόνια μετά την αποκατάστασή της.

Ιδού τι εστί προεκλογική εξαπάτηση και κατάλυση της λαϊκής κυριαρχίας, δηλαδή του συντάγματος


Όταν κάποιοι θα ψηφίζουν για να κοπούν τα δώρα Χριστουγέννων-Πάσχα και το επίδομα αδείας στους εργαζόμενους στον δημόσιο τομέα και σε όλους τους συνταξιούχους, για να αυξηθούν πάλι τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης κατά 2 έτη, για να περικοπούν και άλλο οι συντάξεις (που το ελεγκτικό συνέδριο θεωρεί αντισυνταγματικό), για να αυξηθεί κι άλλο η συμμετοχή των εργαζομένων στα φάρμακα και να κοπούν επιδόματα ακόμη και αναπήρων ή ανέργων, για να περικοπούν κι άλλο οι μισθοί εργαζομένων στον δημόσιο τομέα, την τοπική αυτοδιοίκηση και τις ΔΕΚΟ, για να αυξηθεί κι άλλο η φορολογία μέσα από περικοπές φοροαπαλλαγών (αγροτών, για παιδιά κλπ), για να περικοπεί για πολλοστή φορά το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων και για να αποδυναμωθούν ακόμη περισσότερο οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, όταν η ανεργία θα συνεχίζει σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο και θα κλείνουν δεκάδες χιλιάδες μικρές επιχειρήσεις (αν τους επιτρέψουμε να συνεχίσουν το καταστροφικού τους έργο), καλό θα είναι να έχουμε υπόψη τι ακριβώς ψήφισε το τμήμα της ελληνικής κοινωνίας που εμπιστεύτηκε τον κύριο Σαμαρά και ποια ήταν τα σημεία προγραμματικής σύγκλισης, για τα οποία η κυβέρνηση «εθνικής ευθύνης» έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης στη Βουλή. 

Πέμπτη, 31 Μαΐου 2012
ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΕΞΟΔΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
κ. ΑΝΤΩΝΗ ΣΑΜΑΡΑ
ΣΤΟ ΕΒΕΑ
ΣΤΙΣ 31 ΜΑΪΟΥ 2012
Εμείς προτείνουμε να αλλάξουμε οι Έλληνες τη μοίρα μας!
Και τα πρώτα βήματα αυτής της πορείας θα εξηγήσουμε σήμερα:
Απαντώντας στους φόβους, στις ανησυχίες και στις αγωνίες εκατομμυρίων συμπολιτών μας…
Θα απαντήσουμε, προτείνοντας δεκαοκτώ μέτρα πολιτικής για την επόμενη κυβέρνηση.
Προτάσεις ρεαλιστικές. Που βγάζουν τη χώρα από την κρίση …
Οι προτεραιότητές μας είναι οι εξής τρείς:
-- Ανάκαμψη/Ανακούφιση!
-- Επαναδιαπραγμάτευση της οικονομικής πολιτικής, για να την αλλάξουμε. Σε μιαν Ευρώπη που κι αυτή αλλάζει.
-- Και τέλος Δικαιοσύνη και Ασφάλεια! Για να αποκαταστήσουμε την κοινωνική συνοχή και να γίνουμε ξανά «φυσιολογική» χώρα.
Οι πολίτες τι θα έχουν να κερδίσουν από την Πολιτική μας;
Πέντε πράγματα:
-- Πρώτον: Θέσεις εργασίας, θέσεις εργασίας και θέσεις εργασίας.
Ή για να το πω αλλιώς: δουλειές, δουλειές και δουλειές.
Αυτό σημαίνει Ανάκαμψη σε πρώτη φάση και Ανάπτυξη στη συνέχεια…
-- Δεύτερον, Ανακούφιση των δανειοληπτών – των νοικοκυριών, αλλά και του επιχειρηματικού κόσμου.
-- Τρίτον, παραμονή στο ευρώ με συνθήκες τέτοιες που επιτρέπουν στην Ελλάδα να επιβιώσει και να αναπτυχθεί. Όχι να πεθαίνει από τον αργό και βασανιστικό θάνατο που προκαλεί η σημερινή ασφυξία…
Αυτό θα κερδίσουμε με την επαναδιαπραγμάτευση, ή αναθεώρηση, ή όπως θέλετε πέστε το.
Που πολλοί την καταδίκαζαν και την απέκλειαν ως χθες. Και τώρα την ανακάλυψαν!
Και που δεν έχει καμία σχέση με τη μονομερή καταγγελία του Μνημονίου, που υπόσχονται κάποιοι άλλοι. Και που δεν οδηγεί σε καλύτερη Οικονομική Πολιτική, αλλά σε βέβαιη οικονομική καταστροφή: Εκτός ευρώ! Και με πολύ χειρότερα Μνημόνια, που θα κληθούμε τότε να υπογράψουμε…
-- Τέταρτον, αποκατάσταση αδικιών που ήδη έγιναν. Και σίγουρα άμεση αποκατάσταση των πιο ακραίων αδικιών.
…..
* Αφού, λοιπόν, σταματήσουμε την άνοδο της ανεργίας, ως τα τέλη αυτής της χρονιάς [2012] και διασωθούν εταιρίες και θέσεις εργασίας, που σήμερα κινδυνεύουν,
* Αμέσως μετά, στο πρώτο εξάμηνο του 2013, θα δοθεί έμφαση στη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας.
* Ως τα μέσα της επόμενης χρονιάς, ένα χρόνο από σήμερα, μπορούν να έχουν δημιουργηθεί τουλάχιστον 150 χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας!
Ανάλογα, βέβαια με το ρυθμό εκταμίευσης του ΕΣΠΑ.
* Και διπλάσιες στον επόμενο χρόνο.
Ξεκινάμε απαντώντας στο ερώτημα: τι θα επαναδιαπραγματευθούμε άμεσα:
* Πρώτον -- αποκατάσταση των πολύ χαμηλών συντάξεων στα επίπεδα που ήταν το 2009. Ακόμα αποκατάσταση των πολυτεκνικών επιδομάτων, στα επίπεδα του 2009. Και αποκατάσταση της εξισωτικής για τους κτηνοτρόφους.
-- Αποκατάσταση ειδικών μισθολογίων αστυνομικών, που βρίσκονται σε ενεργό υπηρεσία και - σε πρώτη φάση- των χειριστών της Πολεμικής Αεροπορίας.
Θα γίνει αμέσως μετά η προσπάθεια για τους υπόλοιπους.

-- Αποκατάσταση των ζημιών που υπέστησαν από το κούρεμα του χρέους φυσικά πρόσωπα (ομολογιούχοι) και ασφαλιστικά ταμεία: Σχετική βιώσιμη πρόταση έχει συζητηθεί με τους εκπροσώπους των ενδιαφερομένων. Η τρέχουσα τιμή των ομολόγων καθιστά πολύ ικανοποιητική την πρόταση, χωρίς να επιβαρύνει το Δημόσιο, ενώ δίνει διέξοδο και στα ασφαλιστικά ταμεία και στους ιδιώτες ομολογιούχους. Και υπάρχει και θετική γνωμοδότηση από το Γενικό Λογιστήριο του κράτους.

* Δεύτερο: Επέκταση του επιδόματος ανεργίας κατά ένα χρόνο ακόμα, στα δύο χρόνια, έστω και με τη μορφή προγραμμάτων επανεκπαίδευσης. Αυτό μπορεί να χρηματοδοτηθεί από αδιάθετα κοινοτικά κονδύλια.
* Τρίτο: Έκτακτο επίδομα ανεργίας και για μη μισθωτούς, αυτοαπασχολούμενους ή καταστηματάρχες που έκλεισαν τα μαγαζιά τους και δεν δικαιούνται σήμερα κανένα βοήθημα, εφ’ όσον βέβαια βρίσκονται κάτω από ένα εισοδηματικό όριο. Κι αυτό από ευρωπαϊκά κονδύλια που έχουν μείνει αδιάθετα σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Σε αυτά τα επιδόματα για όσους έχασαν τα πάντα, εγώ θα δώσω μεγάλη προσωπική μάχη.
* Τέταρτο: να ρυθμιστούν οι αλλεπάλληλες φορολογικές επιβαρύνσεις των επομένων μηνών. ΕΤΑΚ του 2009, Έκτακτη εισφορά που μπήκε από τον κ. Παπακωνσταντίνου το 2009, ΦΜΑΠ του 2010 και 2011, και φόρος εισοδήματος με μειωμένες απαλλαγές για το 2011. Ώστε να μην ξεπερνούν οι φορολογικές επιβαρύνσεις το 25% του μέσου οικογενειακού εισοδήματος και να μετακυλήσουν τα υπόλοιπα αργότερα, ακόμα και στα επόμενα δύο χρόνια.
* Πέμπτο: Να μην πέσουν άλλο οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα. Διαφωνούμε με την ιδέα ότι, για να υπάρξει Ανάπτυξη χρειάζονται ακόμα χαμηλότεροι μισθοί. Η Βουλγαρία δεν είναι… «πρότυπο ανταγωνιστικότητας» και Ανάπτυξης.
Στηρίζουμε τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων. Για τη «μετενέργεια» ζητάμε επαναφορά της στα προηγούμενα χρονικά όρια, δηλαδή στους 6 μήνες (από τους 3 μήνες που είναι τώρα). Στο μεταξύ, θα ζητήσουμε, επίσης, να παγώσουν οι μισθοί στα τωρινά επίπεδα, μέχρι να υπάρξει νέα συμφωνία ανάμεσα σε εργαζόμενους και εργοδότες.
* Έκτον: μόλις σταθεροποιηθεί η κατάσταση των εσόδων, σταδιακή άνοδος του αφορολόγητου ορίου από τις 5.000 σήμερα στις 8.000 για την επόμενη χρονιά και στις 10.000 χιλιάδες για τη μεθεπόμενη.
* Έβδομο: αντικατάσταση του περιβόητου χαρατσιού από νέο διευρυμένο ΕΤΑΚ, πιο δίκαιο, πιο αναπτυξιακό και υποφερτό για όλους.
* Όγδοο: Σταδιακή μείωση των φορολογικών συντελεστών:
-- Με πρώτο βήμα, τη μείωση του Φόρου για Νομικά πρόσωπα – εταιρίες και επιχειρήσεις – στο 15% για την επόμενη χρονιά.
-- Επίσης άμεση μείωση του ΦΠΑ για την εστίαση στο 9% (από το 23% που βρίσκεται σήμερα).
-- Με επόμενα βήματα (για τις επόμενες τρείς χρονιές), τη σταδιακή μείωση του υψηλού συντελεστή ΦΠΑ από το 23% στο 19%, του μεσαίου από 19% στο 9% και του χαμηλού από το 6,5% στο 5% (για το συνολικό τουριστικό πακέτο)
-- Τέλος, με τη σταδιακή μείωση του ανώτατου συντελεστή για τα Φυσικά πρόσωπα στο 32% (από 45% που φτάνει σήμερα).
……

* Ένατο: η περικοπή 11,7 δισεκατομμυρίων δημοσίων δαπανών για 2013-14 - να επεκταθεί για δύο ακόμα χρόνια. Ως το 2016 τουλάχιστον.
Έτσι στον επόμενο Προϋπολογισμό του 2013, θα θεσπίσουμε περικοπές 3,5 δισεκατομμυρίων κι όχι 7,5 όπως θα συνέβαινε, αν το πρόγραμμα είχε διετή διάρκεια.
Η χρονική επέκταση του προγράμματος θα επιτρέψει να γίνουν περικοπές από σπατάλη και διαφθορά, όχι από μισθούς και συντάξεις.
Κεντρική μας πολιτική είναι: όχι άλλες οριζόντιες περικοπές μισθών και συντάξεων, όχι άλλοι φόροι, κι όχι άλλη περικοπή του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων, που το έχουν κόψει 10 φορές από τις αρχές του 2010. Και συνεχίζουν να το κόβουν…
Φορολόγηση σε εισοδήματα που δεν υπάρχουν, με τεκμήρια και χαράτσια, δεν πάει άλλο!
Σημειώστε πως όσοι μιλούν για μονομερή καταγγελία της δανειακής σύμβασης, οδηγούνται σε ρήξη με τους εταίρους μας που χρηματοδοτούν σήμερα τα ελλείμματά μας. Και θα αναγκαστούν σε νέες οριζόντιες περικοπές μισθών, συντάξεων, περίθαλψης, κοινωνικής προστασίας και δημοσίων επενδύσεων…
……
Αυτά είναι τα 18 μέτρα που επιλέγουμε ως άμεσες κυβερνητικές προτεραιότητες μετά τις εκλογές.
-- Όλα τους βγάζουν τη χώρα από την ύφεση, δημιουργούν θέσεις εργασίας, αποκαθιστούν την κοινωνική συνοχή.
…..
Οι 18 προτάσεις μας είναι εφικτές, ρεαλιστικές, συνεκτικές. Κι όλες μαζί μπορούν να κάνουν τη διαφορά: Διασφαλίζουν τη θέση της Ελλάδας στο ευρώ, αλλάζουν την οικονομική πολιτική της ασφυξίας και δίνουν δουλειές!


Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2012
ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
κ. ΑΝΤΩΝΗ ΣΑΜΑΡΑ
ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ
ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

* Το δεύτερο διακύβευμα των εκλογών της Κυριακής είναι το δίλημμα:
Αλλαγή της Οικονομικής Πολιτικής με Ανάπτυξη, ή καταστροφή και χειρότερο Μνημόνιο;
Από την αρχή το είπαμε: η συνταγή του Μνημονίου είναι λάθος.
Τότε δεν μας άκουγε κανείς. Τώρα το παραδέχονται όλοι…

Από τον περασμένο Νοέμβριο, ζητήσαμε επίσημα επαναδιαπραγμάτευση.
Τότε δεν μας άκουγε κανείς.
Τώρα όλοι μιλούν και για Ανάπτυξη και για επαναδιαπραγμάτευση!
Και εντός και εκτός Ελλάδος.
Και, κυρίως, αλλάζει κατεύθυνση η ίδια η Ευρώπη…
* Το τρίτο δίλημμα των εκλογών της Κυριακής είναι:
δουλειές ή μαζική ανεργία;
Με την επαναδιαπραγμάτευση που προωθούμε, μπορούμε να σώσουμε εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας φέτος.
Και να δημιουργήσουμε εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας τα επόμενα χρόνια.
Για να ξαναβρούν δουλειά όσοι έμειναν άνεργοι.
Για να ξαναφτιάξουν τις επιχειρήσεις τους όσοι τις έχασαν τα τελευταία δύο χρόνια.
Τρείς υποσχέσεις σας δίνω μόνο:
Ανάπτυξη – Κοινωνική Δικαιοσύνη – Ασφάλεια.
-- Ανάπτυξη, δηλαδή επενδύσεις και θέσεις εργασίας, για να αλλάξει η μοίρα του τόπου
-- Κοινωνική δικαιοσύνη, γιατί χωρίς αυτήν δεν υπάρχει ούτε Ανάπτυξη ούτε Δημοκρατία.
-- Και Ασφάλεια, γιατί χωρίς αυτήν δεν υπάρχει Ελευθερία.

Ιούνιος 2012
Σημεία προγραμματικής κυβέρνησης εθνικής ευθύνης
Α. Ζητήματα για Αναθεώρηση δανειακής σύμβασης:
 •Παράταση του χρόνου δημοσιονομικής προσαρμογής κατά δύο τουλάχιστον χρόνια. ... Έτσι, ο τελικός δημοσιονομικός στόχος μπορεί να επιτευχθεί χωρίς επί πλέον περικοπή μισθών και συντάξεων ή του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων, αλλά με την περιστολή της σπατάλης και την στοχευμένη καταπολέμηση της διαφθοράς, της φοροδιαφυγής και της παραοικονομίας, καθώς και μέσα από τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις του κράτους και του ευρύτερου δημόσιου τομέα. 
•Η συλλογική αυτονομία και η ισχύς των συλλογικών συμβάσεων εργασίας επανέρχεται στο επίπεδο που προσδιορίζουν το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Δίκαιο και το ευρωπαϊκό κεκτημένο, σύμφωνα με το οποίο το ύψος του μισθού στον ιδιωτικό τομέα συμφωνείται μεταξύ των κοινωνικών εταίρων. Αυτό περιλαμβάνει και την ρύθμιση του κατώτατου μισθού που προβλέπεται στη ρύθμιση της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας. 
•Αποκατάσταση αδικιών (χαμηλοσυνταξιούχοι, πολυτεκνικά επιδόματα κλπ.) με άμεσα δημοσιονομικά ισοδύναμα.
•Ρύθμιση των ληξιπρόθεσμων υποχρεώσεων φορολογουμένων για φέτος, ώστε να μην ξεπερνούν το 25% του εισοδήματός τους (τα υπόλοιπα σε δύο ετήσιες δόσεις).
•Επέκταση του επιδόματος ανεργίας για ένα ακόμα χρόνο (1+1) από κοινοτικούς πόρους.
•Επέκταση του επιδόματος ανεργίας και σε μη μισθωτούς (αυτο-απασχολούμενους, επιτηδευματίες κλπ.) που έχασαν τις δουλειές τους, εφ’ όσον πληρούν εισοδηματικά κριτήρια (επίσης από κοινοτικούς πόρους).
•Σταδιακή αύξηση του αφορολόγητου ορίου στους ευρωπαϊκούς μέσους όρους στα πλαίσια του Εθνικού Φορολογικού Συστήματος με κριτήρια κοινωνικής δικαιοσύνης, ιδιαίτερα για τους μισθωτούς (συμπεριλαμβανομένων και των συμβάσεων έργου που υποκρύπτουν συμβάσεις εργασίας) και τους συνταξιούχους.
• Μείωση των εξής φορολογικών συντελεστών:
-      ΦΠΑ για την εστίαση στην προηγούμενη κλίμακα.
-      ΦΠΑ για αγροτικά εφόδια, σπόρους, λιπάσματα, φυτοφάρμακα, ζωοτροφές, σε χαμηλά κλιμάκια.
 •Όχι απολύσεις στο δημόσιο.
•Αγροτική Τράπεζα: Επανακεφαλαιοποίηση και εξυγίανσή της. Διαφύλαξη του χαρτοφυλακίου υποθηκών αγροτικής γης.
Γενική επιδίωξη, όχι άλλες μειώσεις μισθών και συντάξεων, όχι άλλοι φόροι. 


ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ
Αθήνα, 6 Ιουλίου 2012
Ομιλία Πρωθυπουργού, Αντώνη Σαμαρά,
Στις Προγραμματικές δηλώσεις της Νέας Κυβέρνησης

Ταυτόχρονα, πρέπει να αντικατασταθεί κάθε μέτρο που οδηγεί σε απολύσεις, είτε στον ιδιωτικό είτε στο δημόσιο τομέα. Η ανεργία είναι κάτι που πρέπει να σταματήσουμε με κάθε τρόπο. Όχι μόνο γιατί κινδυνεύει άμεσα η κοινωνική συνοχή. Αλλά και γιατί μεγαλώνουν τα ελλείμματα των ασφαλιστικών ταμείων, ενώ συρρικνώνονται τα φορολογικά έσοδα.
Η διόγκωση της ανεργίας απειλεί το έλλειμμα, απειλεί την κοινωνική συνοχή, απειλεί κάθε εργαζόμενο και κάθε ελληνική οικογένεια. Αν δεν σταματήσουμε τη διόγκωση της ανεργίας, ό,τι άλλο κάνουμε είναι και κοινωνικά άδικο και μάταιο.
Μέσα στην προγραμματική σύγκλιση αναφέρεται ρητά και η φορολογική διάσταση της πολιτικής μας: Αναφέρεται επί λέξει, «διεύρυνση της φορολογικής βάσης, ταυτόχρονα με τη σταδιακή μείωση φόρων και ασφαλιστικών εισφορών, πάταξη της φοροδιαφυγής και της παρα-οικονομίας».
Η ύφεση που συνεχίζεται και η ανεργία που διογκώνεται κάνουν το ακριβώς αντίθετο: Εκατοντάδες χιλιάδες επιχειρήσεις έχουν ήδη βάλει λουκέτο. Πάνω από εξακόσιες χιλιάδες εργαζόμενοι έχουν βρεθεί στην ανεργία. Όλα αυτά συρρικνώνουν συνεχώς τη φορολογική βάση.
Κακά τα ψέματα, πάνω απ’ όλα οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι σηκώνουν το μέγιστο μέρος των θυσιών.
Πολιτικές που πολλαπλασιάζουν την ανεργία, που βάζουν λουκέτα στα μαγαζιά, που μειώνουν τους μισθούς και τις συντάξεις, τελικά τιμωρούν αυτούς που πληρώνουν τους φόρους και μειώνουν συνολικά τη φοροδοτική ικανότητα της οικονομίας.