Έχει η Σουηδία Βενιζέλο;

Καρτερός Θανάσης (από την ΑΥΓΗ)
 

Η εξυπνάδα είναι θέμα μυαλού, αλλά η βλακεία είναι θέμα χαρακτήρα.
 

Ότι ο Βενιζέλος υπήρξε έξυπνος στην προηγούμενη -σοσιαλιστική ούτως ειπείν- ζωή του, δεν υπάρχει αμφιβολία. Όπως δεν υπάρχει αμφιβολία ότι έχασε μαζί με πολλά άλλα, μαζί με την όποια πολιτική αρετή πρωτίστως, και την εξυπνάδα του, υπηρετώντας με κωμικά άδικους τρόπους μια τραγικά άδικη υπόθεση. Για να αποδειχτεί αυτό που εκ πείρας γνωρίζουμε όλοι: Η εξυπνάδα είναι θέμα μυαλού, αλλά η βλακεία είναι θέμα χαρακτήρα.
Να λοιπόν τι ξεφούρνισε σε σχέση με το "κούρεμα" των ομολόγων των ταμείων: Τι μήνυμα στέλνουμε στο εξωτερικό; Γιατί το ασφαλιστικό ταμείο της Σουηδίας και της Αυστρίας να συμμετέχει στο PSI και να υπάρχουν αντιρρήσεις από τα ελληνικά; Για να συμπληρώσει, κοιτάζοντας κατάματα και με το γενναιότερο ύφος που διαθέτει την κάμερα, ότι δεν είναι δυνατό ελληνικά ταμεία να αρνούνται το "κούρεμα" για κομματικούς και συνδικαλιστικούς λόγους.
Θα μπορούσε να του απαντήσει κανείς ότι η Σουηδία και η Αυστρία έχουν ένα κοινωνικό κράτος που μπροστά του το ελληνικό είναι ανέκδοτο. Ότι η Σουηδία και η Αυστρία είναι κράτη που δεν κοροϊδεύουν εκατομμύρια πολίτες με σκοπό να τους αδειάσουν τις τσέπες και το τραπέζι. Ότι στη Σουηδία και στην Αυστρία δεν έχει συντελεστεί η σφαγή των αμνών που συντελείται στην Ελλάδα. Ότι στη Σουηδία και στην Αυστρία δεν φόρτωσε το κράτος τα ταμεία με ομόλογα ήθελαν δεν ήθελαν. Ότι τα ταμεία της Σουηδίας και της Αυστρίας έχουν καλώς - κακώς κλάδους επενδύσεων -από αλλού κερδίζουν, από αλλού χάνουν, έτσι είναι το παιγνίδι. Και στο φινάλε, ας μας δώσει ο Βενιζέλος το κοινωνικό κράτος και τις συντάξεις της Σουηδίας και της Αυστρίας κι ας το κάνει με την ευχή μας το "κούρεμα" που επιδιώκει.
Δεν τα ξέρει όλα αυτά ο υπουργός μας όταν ανοίγει το στόμα του και λέει όσα λέει; Φυσικά και τα ξέρει, ξέρει όμως εξίσου καλά και κάτι άλλο: Η Σουηδία και η Αυστρία δεν έχουν Βενιζέλο. Κι αφού εμείς έχουμε, όλα μπορούν να γίνουν, ακόμα και να συγκρίνονται οι δυο αυτές χώρες με την Ελλάδα. Να καλούνται οι ασφαλισμένοι να είναι Σουηδοί και Αυστριακοί στο "κούρεμα", αλλά Έλληνες σε όλα τα άλλα. Κι αν αυτό δεν περνάει, ξέρει να γίνεται και Τούρκος ο Βενιζέλος...

Ο ΣΥΡΙΖΑ ΣΤΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ ΤΗΣ ΜΕΤΕΞΕΛΙΞΗΣ 'H ΤΗΣ ΜΕΤΑΛΛΑΞΗΣ ΤΟΥ

Του ΒΑΣΙΛΗ ΠΡΙΜΙΚΗΡΗ*

Σημαντικό ενδιαφέρον αλλά και προβληματισμό προκάλεσε και συνεχίζει να προκαλεί η πρόταση για μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ από συμμαχία διαφορετικών πολιτικών υποκειμένων σε ενιαίο κόμμα . Η πρόταση αυτή μάλιστα αμέσως μετά τις εκλογές με την πρώτη σύνοδο της Π.Σ.Ε υιοθετήθηκε στα βασικά της σημεία και καθορίστηκε μάλιστα μέσα στην άνοιξη του 2013 με ιδρυτικό συνέδριο να ολοκληρωθούν οι διαδικασίες της μετεξέλιξης του ΣΥΡΙΖΑ .

Ποιοι όμως είναι οι λόγοι αυτής της πιθανής οργανωτικής και όχι μόνο αλλαγής του ΣΥΡΙΖΑ. Στο ερώτημα αυτό υπάρχουν πολλές απαντήσεις τις οποίες υποχρεούνται να απαντήσουν πειστικά όλοι όσοι υποστήριξαν και προωθούν αυτή την πρόταση. Η πρώτη και βασική απάντηση είναι ορθολογικότατη και είναι αυτή του ότι ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα έχει να αντιμετωπίσει μια άλλη πραγματικότητα πολύ πιο σύνθετη και δύσκολη. Παράλληλα όλοι αντιλαμβάνονται ότι οι απαιτήσεις του κόσμου που έφερε τον ΣΥΡΙΖΑ στην θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι μεγάλες και η ανάγκη για την δημιουργία ενός ισχυρού κόμματος που θα στηρίζει τους λαϊκούς αγώνες μέσα και έξω από την βουλή είναι εμφανείς. Είναι σίγουρο ότι η πρώτη και βασική επαφή όλου αυτού του κόσμου εκ των πραγμάτων θα είναι με τον οργανωμένο ιστό του ΣΥΡΙΖΑανεξάρτητα από την μορφή που αυτός τελικά θα έχει.

Υποστηρίζεται επίσης σωστά ότι πολύ σύντομα ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να κλιθεί μαζί με άλλες αριστερές και προοδευτικές δυνάμεις να κυβερνήσει την χώρα σε μια πραγματικότητα σκληρή και άκρως εχθρική για μια κυβέρνηση της αριστεράς, μια κυβέρνησης που πάνω απ΄ όλα θα έχει ανάγκη από τηστήριξη όλων των οργανωμένων προοδευτικών κοινωνικών δυνάμεων για να κρατηθεί στην εξουσία.
Ο ρόλος λοιπόν ενός οργανωμένου χώρου γερού και μαζικού της σύγχρονης ριζοσπαστικής αριστεράς εκ των πραγμάτων θεωρείται αναγκαίος και αποφασιστικός παράγοντας επιβίωσηςμιας προοδευτικής κυβέρνησης.
Αν λοιπόν από την μια οι βασικοί λόγοι για την πιθανολογούμενη μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτοί που προαναφέρθηκαν από την άλλη υπάρχει και ο αντίλογος από άλλους, που χωρίς να διακατέχονται από κανένα φοβικό σύνδρομο για το νέο φορέα, αναπτύσσουν μια αντίθετη επιχειρηματολογία που δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να υποτιμηθεί.
Υποστηρίζουν για παράδειγμα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως είναι γνωστό, κατάφερε κάτι το πρωτόγνωρο για την ελληνική πολιτική πραγματικότητα. Πέτυχε να συνυπάρξουν με την διαφορετικότητα τους ξεχωριστά πολιτικά υποκείμενα της αριστεράς και αυτό θεωρούν ότι δεν θα πρέπει καθόλου να υποτιμηθεί. Σωστά υποστηρίζεται από πολλούς ότι η διαφορετικότητα αυτή ήταν και είναι ο πλούτος και η δύναμη μιας σύγχρονης αριστεράς που έχει απαλλαχτεί σε μεγάλο βαθμό από τις αγκυλώσεις του χθες, από αντιλήψεις του κομματικού «μικρομάγαζου» και με αυτή την πολιτική συμμαχία σε τελική ανάλυση οΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να φθάσει το 27% στις εκλογές της 17ης του Ιούνη . Παράλληλα ο ΣΥΡΙΖΑ ωςπολιτική συμμαχία είχε στο κέντρο της πολιτικής του παρέμβασης την ενότητα και την κοινή δράση όλων των δυνάμεων της αριστεράς. Η ίδια η υπόστασή του ως συμμαχικό σχήμα λειτούργησε ελκτικά σε οργανωμένες εκφράσεις και πρόσωπα που δεν ήθελαν και δεν θέλουν να χάσουν την διαφορετικότητά τους. Αν αλλάξει λοιπόν ο ΣΥΡΙΖΑ και γίνει κόμμα τα πράγματα ίσως να γίνουν ποιο δύσκολα για το μεγάλο ζητούμενο της κοινής δράσης και συμπαράταξης όλων χωρίς καμιά εξαίρεση των δυνάμεων της αριστεράς. Επομένως είναι φυσιολογικό να είναι ορισμένοι επιφυλακτικοί ακόμα και αντίθετοι με την μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ σε κόμμα θεωρώντας ότι έτσι θα χάσει την ενωτική και προωθητική του δύναμη. Ίδη ορισμένες συνιστώσες και στελέχη εξέφρασαν ανοικτά την αντίθεση τους στην μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ.......εδω η συνεχεια

  

Απεβίωσε ο Χανιώτης παλαίμαχος αγωνιστής της Αριστεράς Νίκος Κοκοβλής

Παλαίμαχος αγωνιστής της Αριστεράς και μία από τις πιο τραγικές μορφές της εμφυλιοπολεμικής Ελλάδας, που βίωσε τη διάψευση των οραμάτων του, ζώντας ως πολιτικός πρόσφυγας στη Σοβιετική Ένωση.
Ο Νίκος Κοκοβλής γεννήθηκε στη Μικρά Ασία το 1920 και μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή (1922) εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στα Χανιά. Η γερμανική κατοχή τον βρήκε φοιτητή της Ανωτάτης Εμπορικής στην Αθήνα. Από την πρώτη στιγμή συμμετείχε στους φοιτητικούς πυρήνες της Αντίστασης.

Τον Ιούνιο του 1941 εγκαταλείπει τις σπουδές του, κατεβαίνει στα Χανιά και συνδέεται με το ΚΚΕ. Αγωνίζεται ως στέλεχος του ΕΑΜ (μέλος της Επιτροπής Πόλης) και μετά την απελευθέρωση εκλέγεται γραμματέας του Εργατικού Κέντρου Χανίων. Τον Οκτώβριο του 1946 συλλαμβάνεται, αλλά αφήνεται ελεύθερος ύστερα από κινητοποιήσεις των εργατών. Το 1947 περνάει στην παρανομία και βγαίνει στο βουνό, όπου γνωρίζεται με τη μετέπειτα σύζυγό του Αργυρώ Πολυχρονάκη.
Μετά την ήττα των ανταρτών του «Δημοκρατικού Στρατού» στη Μάχη της Σαμαριάς (Ιούνιος του 1948) και την απώλεια των κομματικών καθοδηγητών και καπετάνιων Γιώργη Τσιτήλου και Μήτσου Μακριδάκη, αναλαμβάνει την ηγεσία των εναπομεινάντων ανταρτών στην ευρύτερη περιοχή των Χανίων, μαζί με την Βαγγελιώ Κλάδου. Με τον τερματισμό του Εμφυλίου Πολέμου τον Αύγουστο του 1949 μπαίνει στην παρανομία. Μαζί με τη σύζυγό του Αργυρώ διευθύνει τις παράνομες οργανώσεις του ΚΚΕ, ζώντας το μεγαλύτερο διάστημα σε σπηλιές στα Λευκά Όρη και ευρισκόμενος σε διαρκή καταδίωξη από τις κρατικές αρχές.
Το 1962 μαζί με έξι συντρόφους του δραπετεύει με καΐκι στην Ιταλία και μετά από εξάμηνη περιπέτεια βρίσκει καταφύγιο στην Τασκένδη της Σοβιετικής Ένωσης. Λίγα χρόνια μετά, ο Νίκος Κοκοβλής, συνεπής στα ιδανικά του, αμφισβητεί και καταγγέλλει το σύστημα του «υπαρκτού σοσιαλισμού», όταν διαπιστώνει ότι «απέχει πολύ από τη νέα, ανώτερη, πραγματικά ανθρώπινη κοινωνία που φανταστήκαμε», όπως γράφει. 
Για τις ιδέες του αυτές θα καταδιωχθεί από τον επίσημο μηχανισμό του ΚΚΕ και του ΚΚΣΕ.


Το 1976 επαναπατρίζεται μαζί με τη σύζυγό του και συνεχίζει την πολιτική δράση μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ Εσωτερικού, του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ, στον οποίο έβλεπε την ελπίδα για την ενότητα και την αναγέννηση της Αριστεράς.

Τη δραματική περιπέτειά του στα βουνά της Κρήτης, στο δρόμο για τη Σοβιετική Ένωση, τη ζωή του στην Τασκένδη και τις προσπάθειες για τον επαναπατρισμό του, περιγράφει στα βιβλία του ΕΣΣΔ, «προσδοκίες και πραγματικότητα προσφύγων: Η ζωή τους και οι διωγμοί των αντιφρονούντων» (Εκδόσεις Κουλτούρα) και «Άλλος δρόμος δεν υπήρχε» (Εκδόσεις Πολύτυπο), στο οποίο βασίστηκε το ομώνυμο ντοκιμαντέρ του Σταύρου Ψυλλάκη, παραγωγής 2009.
Ο Νίκος Κοκοβλής πέθανε στα Χανιά στις 11 Αυγούστου 2012.


Διαβάστε περισσότερα: http://www.sansimera.gr/biographies/510#ixzz23QXGhV6l